Categorie: Premiere

De Gelaarsde Kat

De Gelaarsde Kat

De gelaarsde kat brengt het verhaal van molenaarszoon Bas en Prinses Tessa, na het overlijden van vader erfen Bas’s broers de molen en het geld. Bas zelf erft alleen de kat van het gezin. Wanneer hij mede door zijn kattenallergie besluit de kat weg te doen komt uit dat het niet zomaar een normale kat is… Het is een pratende kat.

Marcel Visscher vertolkt in dit pracht plaatje de rol van De gelaarsde Kat. Hij doet dit in één woord geweldig. Wat een talent, gevoel en stemgeluid heeft hij. Marcel weet dit als kat perfect over te brengen aan het publiek en past prima thuis in het grote katten ensemble. Molenaarszoon Bas wordt gespeeld door Soy Kroon, die we kennen uit onder andere Oorlogswinter de musical en recentelijk nog door zijn rol in de serie Nieuwe tijden. Hij speelt overtuigend en gaat zelfs zonder schaamte uit de kleren op toneel. De verblijde reactie uit de zaal zegt genoeg. Soy zit prima op zijn plaats.

Dan de dame in het gezelschap, Vajèn van den Bosch. Bekend door Spangas en Grease, zij kruipt in de huid van Prinses Tessa. Een beetje een opstandig type die alle traditionele regels van haar vader aan haar laars lapt en vooral doet waar zij zelf zin in heeft. Vajèn heeft een geweldige stem en laat dit ook meermaals horen. De reacties van het publiek zijn dan ook lovend. Daarnaast is ook haar spel heerlijk en rustgevend om naar te kijken. Haar vader in het stuk Koning Christiaan van den eersten wordt gespeeld door Dick Cohen. Die het druk heeft deze productie, hij vertolkt drie van de rollen. Hij zet zijn rol neer als een beetje een gekke koning, dit natuurlijk tot grote hilariteit van met name de kinderen in de zaal. Ook een van zijn andere twee rollen wordt met enige lach door de zaal ontvangen.

Het gebruik van de zaal staat sowieso hoog in het vaandel in deze productie. Meermaals lopen castleden door de zaal heen met hier en daar af en toe een verassende opkomst. Interactie met het publiek is er volop.

De muziek is natuurlijk een belangrijke stempel in deze voorstelling. Het is vrolijk, herkenbaar en past echt bij het échte Efteling gevoel, het gaat namelijk de eerst komende tijd niet meer uit je hoofd. Ook de thematische muziek en geluidseffecten bij binnenkomst zorgen echt voor een theatraal magisch gevoel. Hier heeft componist René Merkelbach in samenwerking met de regisseur een goede snaar geraakt.
 

Kortom, De gelaarsde kat is een vrolijke, gezellige, fijne en toch ook wel een beetje sprookjesachtige Efteling productie.

Hair

Hair

Voor de première van de musical Hair werd het publiek in het Chassé Theater in Breda even teruggebracht naar de jaren zestig. De musical illustreert het vreedzame protest tegen het geweld in Vietnam, ook wel de anti-Vietnamdemonstraties genoemd. De jaren zestig worden gekenmerkt door de hippiecultuur, de flowerpower en de lange haren van de acteurs.

De musical vertelt het verhaal van Claude, Berger en hun vrienden. Claude moet in Vietnam gaan vechten, maar zijn vrienden behoren tot de hippiecultuur en zijn hierop tegen. Ze proberen Claude tegen te houden en hem te helpen. Berger en zijn vrienden verzetten zich tegen het geweld in Vietnam door middel van een vreedzaam protest.

De hoofdrollen worden fantastisch vertolkt door William Spaaij (Berger) en Jeffrey Italiaander (Claude). William Spaaij straalt enorme energie uit en zingt de sterren van de hemel. Dit wordt aangevuld door het krachtige toneelspel van Jeffrey Italiaander. Samen vullen zij elkaar perfect aan en ze zijn fantastisch goed op elkaar ingespeeld. Samen met de rest van de cast stralen zij echt de sfeer van de late jaren zestig uit. Dit komt mede door de kostumering. De lange haren en de flowerpower-kostuums creëren het ultieme jaren zestig gevoel voor het publiek. Ook het decor helpt bij dit gevoel door middel van alle protestborden en peace-tekens.

Ook de bekende nummers en de befaamde naaktscène van ‘Hair’ ontbreken niet in deze vertolking. Nummers als ‘Let the Sunshine In’, ‘Aquarius’ en ‘I got life’ maken de musical compleet en het verhaal af. De cast knalt van het podium af tijdens de liedjes en band speelt hier fantastisch op in. Het enige jammere aan de muziek is dat ze niet consequent zijn op het gebied van vertaling. Het ene nummer is wel vertaald naar het Nederlands, het andere nummer is helemaal niet vertaald en sommige nummers zijn deel wel en deels niet vertaald.

Deze musical verdient 3 sterren.

Foto’s zijn te vinden in de beeldbank: Beeldbank

Hans Klok

Hans Klok’s House of Horror

In het befaamde Koninklijk Theater Carré begint Hans klok aan een nieuwe fase in zijn spectaculaire carrière. Met zijn nieuwe show House of Horror verandert hij Carré in een waanzinnig spooktoneel. Met een mengeling van diverse acts zet hij een betoverende show neer.

Het spooktoneel in Carré vertelt de legende van de meester illusionist Cordoni. Hij is alleenheerser in zijn magische rijk en doet er alles aan om dit in stand te houden. Vele illusionisten zijn Hans Klok voorgegaan en de strijd met ‘The Great Cordoni’ aangegaan. Nog nooit had een illusionist de strijd van hem gewonnen. Tijd nu voor Hans Klok om de uitdaging aan te gaan. In het betoverende rijk laat Hans Klok een hele reeks aan illusies zien en probeert hij daarmee de meester illusionist te verslaan en toegang te krijgen tot het magische boek.

De acts die Hans Klok laat zien tijdens zijn reis door het schimmenrijk bestaan uit variërende bloedstollende verdwijntrucs. Hans klok doet er alles aan om uit de klauwen van de demonen te blijven. Niets is wat het lijkt op het spooktoneel van carré. Naast alle verdwijnillusies zijn er ook vele andere soorten illusies.

De nieuwe act van Hans Klok zorgt toch wel voor de nodige oplettendheid vanuit de zaal. Tijdens deze act gaat Hans Klok in een kartonnendoos en uiteindelijk worden er overal zwaarden door de doos gestoken. Frappant genoeg komt de illusionist er zonder kleerscheuren vanaf. Nog nooit eerder mocht een illusionist deze act vertonen na de dood van de uitvinder van deze illusie, maar Hans Klok kreeg de eer om dit toch te mogen doen. De nabestaande van de ontwerper van deze act hebben de illusie verkocht aan Hans Klok, omdat hij dit al wilde doen sinds zijn jeugd.

De illusies van Hans Klok worden afgewisseld met adembenemende top acts uit de internationale circuswereld. Zo zet het duo La Vision een geweldige acrobatiek act weg. Michaël Betrian geeft een fantastisch optreden met zijn diabolo weg. In Hans Kloks’s house of horror komt ook nog een slangenmeisje, Jordan McKnight. Naast alle illusies en circusacts wordt er nog een nieuwe dimensie aan de show toegevoegd door een uitstekende lasershow van de laserman Andrea Prince. Al deze internationale acts in combinatie met de illusies van Hans Klok maken de show compleet!

Het decor, de verlichting, de muziek en de kostuums zijn ontzettend goed op elkaar afgestemd en passen enorm goed bij de legende die wordt verteld tijdens de show. Toch valt de verhaallijn soms in het niet, doordat sommige acts niet helemaal op elkaar aansluiten en niet bij de legende passen. Het doel dat Hans Klok wilt bereiken blijft tijdens de show wel onmiskenbaar en dat maakt het verhaal uiteindelijk wel compleet.

In het befaamde Koninklijk Theater Carré zal de spectaculaire show House of Horror nog tot 2 oktober 2016 gespeeld worden. Het is een spectaculaire en betoverende show vol illusies voor jong en oud.  Hans Klok ervoor dat niets is wat het lijkt!

De show krijgt 4 sterren!

Author: Kaj van Bueren
Photo: Andy Doornhein

In de ban van Broadway

In de ban van Broadway

‘’Fans zijn echt totaal gestoord!’’, aldus Margo Miller (Loes Luca). Dit mag misschien zo zijn, geen fan zijn van deze voorstelling is oprecht krankzinnig te noemen. Met het tragische verhaal van Grace Rogers (Tjitske Reidinga) en het enorme ego van Broadway powerhouse Margo Miller, en de manier waarop dit samengaat, bent u in voor een traktatie.

U wordt meegenomen naar New York 1950. Grace Rogers accepteert hier haar award op de Broadway Awards. Maar hoe zijn wij hier gekomen? In de 2 uur en 40 minuten durende voorstelling wordt het u allemaal uitgelegd. Niets is namelijk wat het lijkt te zijn in de openingsscene. Want, is Margo eigenlijk wel zo hard? En is het tragische verhaal van Grace wel écht zo tragisch?

Laat ik beginnen door te zeggen dat het decor de voorstelling en de verhaalvertelling fantastisch aanvulde. Ze waren perfect passend in de tijdsperiode en zorgden ervoor dat de voorstelling buitengewoon dynamisch werd. Naast 3D decorstukken werd er ook gebruik van 2D decorstukken. Dit werd ontzettend gewaardeerd door het publiek en werd dus vaak ook beloond met lachsalvo’s vanuit de zaal.

Het veelgebruikte verhaal van een diva met een toch wel iets jaloerse protegé zou cliché moeten zijn, het is immers al enorm vaak uitgevoerd. Toch weet ‘In de ban van Broadway’ onder regie van Pieter Kramer origineel te blijven. Dit kan natuurlijk komen door de geweldig goede cast. Voor Tjitske en Loes was het niet voor het eerst dat ze samen op het podium stonden, zij werkten namelijk ook al samen aan de voorstelling ‘Bedscènes’ (2014). Het zou kunnen komen door het eerdere samenspel of gewoon vanwege het feit dat beide actrices hun rol fantastisch goed verstaan want de chemie was voelbaar in de zaal. Tjitske straalt als het naïeve meisje, wat toch immens gedreven blijkt te zijn. Loes is op haar beurt weer perfect als almost has-been met een ego zo groot als het Colosseum maar een hart op de juiste plek. Buiten de leading ladies was ook de rest van de cast ijzersterk, en dan in het bijzonder Leny Breederveld, die steeds weer scherp uit de hoek kwam met haar vertolking van Hazel, een assistent in het theater.

De terugkomende running gags, het breken van ‘the fourth wall’, de gevatheid van de voorstelling, het fantastische gebruik van fysieke komedie en de realistische kijk achter de schermen van Broadway zorgen voor een vermakelijk geheel. In de ban van Broadway heeft alles wat een zelf omschreven ‘’Grootse en Geniepige Zomermusical’’ moet hebben. De voorstelling verdient hierom dan ook zeker 5 sterren.

AUTHOR: MANOUK MULLER

Sky

“Open je ogen maar en zie wat ik zie.” Kijkend door een 3D-bril zie je, wanneer je je ogen opent, een wereld vol met emotie, uitdagingen en kansen. Kijkend door deze bril zie je een spektakel gecombineerd met prachtige, bekende nummers van Marco Borsato en John Ewbank. Geproduceerd door de voormalige producent van Soldaat van Oranje, Robin de Levita.

“Het komt allemaal goed, wacht nou maar af wat de tijd met je doet. Het is nu nog te vroeg, alles wat groot is, begon ooit klein. Je hoeft niet meteen een vlinder te zijn.” Een van de toepasselijke refreinen van Marco Borsato die aansluiten bij het verhaal van Sky. De musical Sky vertelt het verhaal van een 16-jarig meisje, wat door langdurige pesterijen geen andere uitweg ziet dan het nemen van een overdosis drugs. Hierdoor raakt Sky in een coma en gaat het verhaal verder in haar droomwereld waarin zij vecht tegen de dood. In deze droomwereld komt ze, naast haar overleden vader, verschillende obstakels tegen. Het is een verhaal dat het publiek recht in het hart raakt. Dit is te horen aan de vele schreiende geluiden die in de zaal te horen zijn. Het verhaal is sterk en de verhaallijnen passen goed in de context van het stuk.

“Ik kan het niet alleen, nee, ik kan het niet alleen. Ik heb de hand van de nacht op mijn keel. De eenzaamheid wordt me te veel. Ik kan het niet alleen.” Dit nummer van wederom Marco Borsato wordt weergaloos vertolkt door de hoofdrolspeelster Sky. De hoofdrol wordt gespeeld door een nieuw gezicht binnen de musicalwereld, namelijk Lisse Knaapen. Dit net afgestuurde talent gooide meteen hoge ogen bij de producenten en dit is ook te zien en te horen aan haar fantastische acteertalent en stem. Lisse weet als Sky de mensen op het juiste moment te raken en het niveau van de show op pijl te houden. Sky heeft ondanks het verlies van haar vader geen goede band met haar moeder.

De rol van moeder wordt vertolkt door Lone van Roosendaal. Naast musical is Lone vooral bekend door haar acteerwerk. Ze speelde onder andere een rol in Voetbalvrouwen en Verliefd op Ibiza. Naast haar geroemde acteertalent heeft zij ook een weergaloze stem waarmee ze het publiek kippenvel kan bezorgen. Dit gebeurt op meerdere momenten in de voorstelling. Dan Matteo van der Grijn, wat een sterke vertolking van de rol van vader Nieuwman. Met name zijn eigen interpretatie van het nummer ‘’afscheid nemen bestaat’’ niet knalt door de boxen van het theater. Menig mens breekt tijdens dit nummer en voelt de hevigheid die de slotscene met zich meebrengt. Knap staaltje acteerwerk van deze twee topacteurs.

“Ik wil dat je me loslaat en dat je morgen weer verder gaat, maar als je eenzaam of bang bent zal ik er zijn..” Met het nummer afscheid nemen bestaat niet eindigt de show en eindigt ook de vernieuwde manier van decor. Dit alles vindt namelijk plaats in een 3D setting waarin op verschillende momenten geswitcht wordt naar een andere locatie. Wat jammer was aan deze manier, is dat je kon merken dat op bepaalde momenten de beelden niet  scherp waren. Hierdoor kreeg je niet altijd het idee van het 3D effect mee en kon je net zo goed zonder bril kijken. Niettemin geeft het effect wel een extra toevoeging aan de musical en een ruim scala aan mogelijkheden.

Veel lof voor de techniek en de effecten. Het vliegen door de zaal is erg mooi in de voorstelling geïntegreerd. Dit geeft net dat beetje extra wat ervoor zorgt dat je een aantal ‘wauw’-momenten hebt.

Deze show verdient 3 sterren!

Beauty and the Beast

Beauty and The Beast

Beauty and the beast is een van de meest klassieke sprookjes en ik denk dat iedereen er wel een herinnering aan heeft. Zo herinner ik me een pop-up sprookjesboek wat ik zo vaak heb gelezen en bekeken dat er letterlijk pagina’s uit vielen. Echter de versie die nu in het prachtige Circus theater te Scheveningen staat herinnerde ik me niet. Het waren subtiele veranderingen die het verhaal iets meer pit gaven, echter misschien kennen jullie het verhaal wel op deze manier.

Het begint met Belle op een plein en het eerste wat me opviel was hoe prachtig Anouk Maas gecast is. Ze is een prachtige en eigenlijk perfecte Belle. Daarnaast zie je Freek Bartels, echter ik had de laatste vijf minuten van de show pas door dat het Freek Bartels was. Dit bedoel ik als compliment overigens, hij was voor mij gewoon Gaston, een ongelooflijk irritante, zelfingenome, arrogante klootzak. Als je mij kan laten vergeten te kijken naar wie je werkelijk bent als acteur, dan doe je het goed.

Ook het decor was prachtig gemaakt, werkelijk sprookjesachtig. Alle mooie kleuren, het schattige huisje wat me deed denken dat de zeven dwergen er elk moment uit konden komen, en dan die prachtige wensput! Ook het huis van de beest was super goed gedaan, lichtelijk creepy, maar magisch. Overigens was het “altaar” van het beest waar de roos geplaatst stond het meest magisch, onder andere door de rook. Waar het decor ophield begonnen de kostuums. Lumière, ik bedoel wow, de pruik, de brandende kaarsen, het gouden jasje, wow. Ook de jurken van Belle waren super mooi gemakt, de glitters zijn de droom van elk klein meisje wat ervan droomt prinses te worden. Ook Gaston, zijn vrouwelijke bewonderaars, zijn compagnon, Belle’s vader en de inwoners van het dorpje zagen er tip top uit. Maar de inwoners van het huis van de Beest en het Beest zelf waren de kers op de taart. La commedia, Lumière, mevrouw Pot, Jakopje, Maurice, ik weet niet wie deze kostuums maakt maar echt respect. Ik ben dan gelijk benieuwd hoeveel uren er besteed zijn aan de kostuums. Alle details waren tot in de puntjes verzorgd.

Ik ben werkelijk verliefd maar tegelijkertijd ook bang voor Lumière. Hij is fantastisch, vooral met het nummer “Kom er in”. Dat is mijn all time favourite nummer uit de show en ook met deze uitvoering werd mijn hart weer gevuld met blijdschap. En dan zijn relatie met Babette de plumeau, FAN-TAS-TISCH. Het is echt lachen, gieren, brullen met die twee. Lichtelijk seksistisch, maar oh zo geweldig en super goed gespeeld.

Nou ben ik na “The sound of music” best fan van Anouk Maas en ze is een plaatje van een Belle, ook aan het acteertalent zal het niet liggen, maar als je haar ziet naast La Commedia (Saskia Schäfer), Lumière (Tony Neef), Gaston (Freek Bartels) en met name Het Beest (Edwin Jonkers) dan wordt ze, met name op het gebied van zang, compleet weggeblazen. Het is niet dat ze niet haar best doet of dat ze geen mooie stem heeft, echter het is geen musical stem. Als je dan in een klassieke en echte musical staat tussen een cast gevuld met prachtige, rijke, musical stemmen dan val je weg. Vooral als je kijkt naar Edwin Jonkers,waar ik bij Dreamgirls al door zat te fangirlen, die staat daar, die heeft niet een een microfoon nog om het hele theater te hullen in zijn prachtige stemgeluid. Hij was zo goed, zo sterk dat ik geen oog meer had voor Anouk. Echt Chapeau voor Edwin want hij heeft het fantastisch gedaan. Hij was niet mijn directe keuze geweest om het beest te spelen, maar wat een beest van een toneelspeler. Heerlijke vent, heerlijke stem, heerlijk beest.

Ik wil ook mijn complimenten geven aan onze heerlijke Gaston, Freek Bartels. Ik heb werkelijk waar half kotsend in de zaal gezeten elke keer als er iets uit zijn mond kwam of hij zo nodig zijn spieren weer moest laten zien. Het was zo ongelooflijk arrogant, heerlijk! Hij heeft de rol van Gaston perfect tot vertoning gebracht. Gaston, alles wat geen enkele vrouw wil, maar daar denkt hij zelf toch anders over.

Ook wilde ik even vermelden dat de papa van Belle echt een schatje is.

Het is een prachtig, klassiek en magisch sprookje met een sterrencast. Je zult zelden zoveel vermaarde, en toch zeer verschillende acteurs verzameld zien op een podium. Met prachtig verzorgde kostuums en een kunstwerk van een decor. Ga genieten bij Lumière. Ga kotsen bij Gaston. Wordt langzaamaan verliefd op het beest. Ga Jakopje adoreren. Echt, ga lekker genieten van dit klassieke sprookje. Ga met iedereen waar je aan kan denken en voel je voor even weer dat kind wat er van droomde koninklijk te zijn. Laat je betoveren door dit sprookje over liefde, vriendschap, loyaliteit, hoop en de puurheid van een eerlijk hart. Ik raad deze rit naar sprookjeswereld zeker aan.

4,5 sterren

Nonsens

Nonsens

Ik heb nooit iets gehad met Sister Act, dat durf ik eerlijk aan u op te biechten. Ik had een nummer uit deze musical gezien en ondanks dat het over nonnen ging was ik meteen enthousiast. Ik was niet aangesproken door de zangstemmen of het acteer talent, nee, het eerste wat mij aansprak aan deze gloednieuwe show Nonsens was de humor.

Nu ik de volledige show heb gezien weet ik dat er niet alleen humor in dat ene nummer zat, maar in de gehele show. Vanaf het begin wordt het publiek betrokken bij de voorstelling, op meerdere manieren. Ook worden de karakters op een hilarische manier aan u voorgesteld. Er wordt meteen al een komische twist gegeven aan de huidige tijd en diens karakteristieken. Zo wordt er de spot gedreven met flatscreens, drugs, de bijlmer,zelfs ebola, wifi, Beyoncé, de jihad, de postcodeloterij, nazzis, zweefteven en zelfs twerken komt aan bod. Ik zal u niet vervelen met een lijst van alle onderwerpen, want ze weten letterlijk overal een hilariteit van te maken. Het is werkelijk waar lachrimpels krijgen. Weg met dat egale huidje en op naar de botox. Ik kan u vertellen, het is het waard, al is de humor soms hard en mogelijkerwijs confronterend

Het decor is een hemelboog, echter dit viel mij veel later pas op omdat je zo bezig bent met de show. Elke seconde gebeurt er weer iets, zelfs lopen is in deze show een garantie voor gegier. Ook het verhaal, een benefietoptreden om geld op te halen om nonnen te begraven, doet er niet toe. Van mij part gaat het over vliegende koeien die in plaats van melk exacte replica’s van Zac Efron creëeren, je hebt er geen oog voor. Hetgeen wat er daadwerkelijk toe doet is niet het decor of het plot, het zijn de hilarische uitspraken en de loepzuivere liedjes, oh en natuurlijk de fantastische acts. Van tapdansen tot buikspreken, werkelijk waar alles kan de revue passeren in nonsens.

Over de liedjes gesproken, wauw. De tekst verheldert en verbreed het verhaal, zo wordt daarmee een heleboel karakteristieke trekjes verbeeld. En deze show die heeft de perfecte cast voor muzikaal succes: Marjolein Touw die me nog altijd direct doet denken aan Ursula uit de kleine zeemeermin, Brigitte Heitzer die de understudy is geweest van Chantal Janzen (die overigens ook besproken wordt), Wieneke Remmers die Maria heeft vertolkt in The Sound of Music, Renée van Wegberg, de alternate Elphaba naast Willemijn Verkaik en Mariska van Kolck die heeft staan stralen in Sonneveld. Met zo’n getalenteerde groep individuen kan het qua solo zang natuurlijk al niet meer stuk. Ook de samenzang was ongelooflijk geharmoniseerd, kippenvel momentjes.

Het was een voorstelling met heerlijke typetjes die geen typetjes meer waren maar personages. Dit kwam door de volledige overgave waarmee de acteurs ze ten tonele brachten. Het was een genot. Het is toch knap dat je werkelijk waar door alleen maar met je hand te draaien het hele publiek hun kaken laat trainen. Moeder Overste was Marjolein ook echt op het lijf geschreven, het is een eer om haar te zien spelen. En ja ook in zo’n getalenteerde kast, spat Marjolein er uit. Dit zegt niks over het talent van haar collega’s, maar alleen over de capaciteiten, de kracht en het onwaarschijnlijke talent wat Marjolein bezit.

Het pauze nummer was overigens echt een belofte voor de tweede helft. Een belofte die meer dan volledig waar werd gemaakt. Complimenten voor degene die deze show heeft geschreven en geregisseerd, chapeau. En ik wil jullie en de cast becomplimenteren met hun oog voor details. Ook heb ik een quote waaraan je kan zien dat het niet alleen maar pure humor was, maar ook inhoud: “Geloof is meer dan aannemen dat iets zo is.” Het ging over de loop van het leven en dat je toekomst soms compleet anders is als verwacht, al is dat niet per definitie iets negatiefs.

Ik ga nu naar huis en een heilige kiezen zoals mij is opgedragen, ik zal voor u een kleinigheidje achterlaten zodat u alvast kan oefenen. En als u deze voorstelling, zoals Gerard Joling zou zeggen, niet om te gieren vindt, dan heeft u duidelijk geen humor.

”Ben Roomser dan de Paus,
Hosana en applaus,
De Heer en ik zijn dikke mik en Roomser dan de Paus
Ben Roomser dan de Paus,
Hosana en appaus,
Echt ik ben God’s grootste fan en Roomser dan de Paus.”

Ik geef deze moderne en hilarische voorstelling 5 sterren.

Opvliegers

Opvliegers

Opvlieger hier, opvlieger daar, de overgang is zwaar. Van een vol-in-het-leven-staande jonge vrouw tot een bejaard-seksloos oudwijf, zo ziet het leven van de vier vrouwen van de voorstelling opvliegers eruit.

De show gaat over vier vrouwen, waarvan drie zich al in de overgang bevinden en één gedurende het verhaal in de overgang raakt. De drie vrouwen die zich al in de overgang bevinden worden neer gezet als de welbekende Disneyfiguren kwik, kwek en kwak. Kwek wordt gespeeld door Antje Monteiro, zij is de struisvogel van de drie en ontkent alles wat maar hoort bij de overgang. Kwik staat voor Anne-Mieke Ruyten zij is degene die de innerlijk rust in zichzelf heeft gevonden en alleen maar bezig is met yoga en meditatie. Als laatste, hebben we kwak, gespeeld door Hymke de Vries. Zij doet alles wat met knutselen te maken heeft, de hele dag door is ze aan het breien.

De vier vrouwen besluiten samen op vakantie te gaan naar een ver en warm land met veel cocktails, zon, zee en strand. Eenmaal aangekomen in het zonnige Bali merken de vrouwen afzonderlijk van elkaar welke ongemakken de overgang allemaal met zich mee brengen. Al snel komt uit dat ieder op een andere manier omgaat met de overgang. De één heeft geen zin meer in seks, de ander twijfelt aan de relatie met haar man. De volgende ontkent de overgang en slikt hiervoor pillen met het mannelijk hormoon Testosteron. Hierdoor heeft zij juist meer zin gekregen in seks en probeert alleen maar jonge mannen in bed te krijgen. De laatste van het stel wordt gek van zichzelf en wil graag stoppen met het knutselen.

Sas heeft zich ingeschreven op een forum en houdt de hele vakantie lang een blog bij. In deze blog beschrijft zij de gebeurtenissen rondom de overgang bij haar vriendinnen. Zelf heeft zij namelijk nog geen enkele last van de overgang. Later in het verhaal komt ook Sas in de overgang terecht en krijgt te maken met vreselijke opvliegers. Alle vier de vrouwen ontdekken op vakantie dat ze iets willen veranderen aan hun leven of dat er iets niet goed zit. Kwik wil van haar man af, want dat loopt al jaren niet meer. Kwek daarentegen merkt dat ze eigenlijk super veel moeite moet doen om jonge jongens in haar bed te krijgen. Kwak wil echt stoppen met knutselen en Sas mist haar ex-vriend. Bij terugkomst in Nederland verandert er dan ook een hoop in hun leven.

Dit alles speelt zich af in een duidelijk maar simpel decor. Enkel een aantal stoeltjes en krukjes zorgen in de verschillende scenes voor de verduidelijking van het verhaal. De verschillende liedjes die voorbijkomen in de voorstelling zijn vol humor en worden op een leuke manier gebracht door de vier vrouwen. Vooral de stem van Antje Monteiro springt hier uit wanneer zij een sololied over een nachtelijke romance ten gehore brengt. De humor in de voorstelling is perfect getimed, de zaal ligt op precies de juiste momenten in een deuk. De show zit vol met ongelofelijk herkenbare scenes voor zowel jong als oud. Iedere man of vrouw in de zaal herkend ergens wel iets van wat er door de vier vrouwen gedaan wordt. Dit spreekt meteen de acteerprestaties van de dames aan, ze doen dit ontzettend goed. Ieder heeft zijn eigen stukje verhaallijn en weet dit op een fantastische manier over te brengen aan de zaal. De rollen zijn de vrouwen precies op het lijf geschreven en dat maakt de voorstelling een genot om naar te kijken en te luisteren. Ook de chemie tussen de dames is goed te voelen, je kunt merken dat ze goed op elkaar zijn ingespeeld en dat er goed gekeken is naar de rolverdeling binnen de verschillende scenes. Stuk voor stuk hebben ze een eigen inbreng in zowel het verhaal als in de humor die het verhaal maakt.

Kortom, opvliegers is een humoristische voorstelling met ontzettend veel herkenbare situaties voor vrouwen in de overgang. Een show voor jong en oud. De vier dames zijn stuk voor stuk enorm goed en krijgen de zaal helemaal plat met hun acteertalent en gevoel voor humor.

Opvliegers verdient daarom 4 sterren.

Christian Farla

Christian Farla’s Night of Illusions

The Night of Illusions is de nieuwe Christian Farla show waar de magie weer tot leven komt, vol buitenaardse krachten en onverklaarbare magie. Het is een show waarin het publiek wordt vermaakt met verschillende goochelacts van de illusionist Christian Farla.

De voorstelling bestaat niet enkel alleen uit magicacts en illusiestunts, maar ook uit een zoektocht naar het geheim van onsterfelijkheid. Het verhaal gaat over een illusionist die wordt aangetrokken door het mysterieuze Slot Farlastein. Eenmaal aangekomen in het slot wordt hij ontvangen door de butler, die hem vertelt dat hij zeven proeven moet afleggen om de grootmeester te worden. Vele zijn hem voorafgegaan maar geen enkele magiër is het gelukt om alle proeven te voltooien. De eerste helft van de show ging alleen over het behalen van de zeven proeven. Bij iedere proef liet de butler een schilderij van een oude magiër zien. Aan de hand van dit schilderij vertelde hij welke proef Farla moest afleggen. Alle trucs waren gekoppeld aan een van de relikwieën die Farla bij had in een koffer. De relikwieën diende als hulpmiddel om de proef te kunnen behalen. De moeilijkheidsgraad binnen de trucs werd gedurende de voorstelling opgebouwd. Ondanks de iets wat ondermaatse start, verbijsterde Farla het publiek al snel met grotere illusies. Van onverklaarbare kaarttrucs ging het over in een ontzettend spannende ontsnappingsproef uit een schorpioen. Nadat hij deze proef had behaald werd hij tot grootmeester van het slot gekroond.

De tweede helft van de show was beduidend beter in elkaar gezet dan het eerste deel. Zowel de trucs als de interactie tussen de cast was beter op elkaar afgestemd. Hierdoor kwam de spanning meer in de voorstelling te zitten. In deze helft van show draaide het alleen om de trucs en niet meer om het verhaal. Deze illusies waren beslist overweldigender, al waren er een aantal verbeterpunten. Bij een van de grote acts werd een assistentes door Farla bovenop twee zwaarden geplaatst. Bij het neerleggen van de assistente op de zwaarden was voor het publiek een duidelijke ‘klik’vanuit haar nek te horen. Dit was een minpuntje voor de verder goed in elkaar gezette show. Door dit geluid verloor de act meteen zijn kracht en mysterie. In de tweede helft werd geringer gesproken ten opzichte van de eerste akte, dit was een groot pluspunt. De acts konden zo als een rijdende trein voorbij komen. Wat ervoor zorgde dat het publiek op deze manier beter bij de show betrokken bleef en kreeg niet iedere keer te maken met een eentonige dialoog tussen de magiër en zijn butler. In deze wel loft voor de butler, hij kon overduidelijk beter acteren dan Farla. De butler kreeg met zijn droge opmerkingen het publiek meer aan het lachen dan de illusionist zelf. Maar ieder zijn vak natuurlijk.

De muziek en het decor speelde tijdens de voorstelling maar vooral tijdens de illusies een belangrijke rol. Het decor paste goed bij het vertelde verhaal van binnenuit het slot. De bijpassende pianostukken verzorgde het extra beetje sfeer waardoor het publiek echt bij de illusies betrokken werd. Mede door deze muziek zat de spanning er goed in.
Al met al, een mooie voorstelling met illusiestunts en magieacts. Christian Farla verbluft als illusionist het publiek van begin tot eind. Helaas zijn er een aantal punten van verbetering en is het acteerwerk niet altijd even sterk als zijn trucs.

Toch krijgt deze voorstelling de verdiende 3 sterren.

Vuile Huichelaar

Vuile Huichelaar

Heb je altijd al de droom gehad om mee te zingen in het theater? Dit is je kans! Kerst 2015 is niets zonder een bezoekje aan het meezingspektakel Vuile Huichelaar. De voorstelling is inmiddels de 3e in rij, en daardoor bij menig vrouw al een bekend format. Paulette Willemsen en Saskia van Zutphen weten met deze pro-vrouw voorstelling de hele zaal bij zich te houden, al voelt de enkele man in de zaal zich al snel niet welkom.

De show opent met de zin: “hallo dames, wat fijn dat we eindelijk eens onder elkaar zijn.’’ Het gevolg was dat enkele mannen in de zaal zich meteen niet prettig voelde. Dat de show alleen voor vrouwen bedoeld lijkt te zijn werd meer en meer duidelijk. De ene na de andere anti-man tekst kwam voorbij met als gevolg dat alle vrouwen in een deuk lagen, grotendeels door de grote herkenbaarheid. Met name de typische opmerkingen over zaken die tussen man en een vrouw kunnen plaatsvinden zorgde voor een groot lachsalvo in de zaal. De gesprekken van de dames waren een fijne afwisseling tussen de meezingklassiekers. Deze gingen over hele dagelijkse zaken die tussen iedere man en vrouw plaatsvindt. Een voorbeeld hiervan is de typische discussies waarin het beter is dat de man niet tegen sputtert en gewoon zijn mond moet houden. Alleen wanneer de man dan zijn mond houdt wordt de vrouw alsnog boos.

De voorstelling bestaat uit verschillende scènes, sommige live op het podium en sommige op een groot scherm dat boven het podium hangt. De afwisseling is prettig en maakt een goede scheiding tussen twee verschillende verhaallijnen. Het verhaal op het scherm was een moderne sketch op het welbekende verhaal van jezus, en speelde zich dan ook af in een paardenstal. Op het podium kwamen Paulette en Saskia in verschillende hoedanigheden en vertelde zij over de kerstviering. Het decor waarin zij dit deden was erg minimalistisch, er waren een aantal verlichte kerstbomen, een bankje op een wit berenvel en een aantal rendieren. Meer was niet nodig, het verhaal was duidelijk en straalde de nodige gezelligheid uit. De chemie tussen Paulette en Saskia is goed te voelen, ze weten elkaar goed aan te vullen. Saskia had wel beduidend meer tekst dan haar collega Paulette, dit was jammer op bepaalde momenten omdat dit de afwisseling wel wat weg nam.

Het verhaal werd door beide dames goed overgebracht aan het publiek. Wat wij ons wel afvragen is of de doelgroep niet te beperkt is. Over het algemeen waren er veel oudere vrouwen met ervaring in het vertelde verhaal, deze vrouwen in de doelgroep werden door Paulette en Saskia perfect benaderd. Echter jongeren zullen door de hogere doelgroep niet altijd de verhalen snappen, wat ervoor kan zorgen dat ze minder aangesproken voelen om de show te bezoeken.

‘’Vuile huichelaar, ik zit hier alleen kerstfeest te vieren’’ is gevuld met verschillende soorten muziek. Van het Nederlandstalige ‘’Vuile Huichelaar’’ tot het Duitstalige ‘’Ich bin wie du.’’ Niets was te gek voor het publiek, klinkend als een koor zongen ze alle verschillende talen enthousiast mee.

Kortom, Vuile Huichelaar is de perfecte show voor de gemiddelde Nederlandse huisvrouw met al enig wat levenservaring, de afwisseling tussen de muziek en de dialogen zijn goed op elkaar afgestemd en totaal niet storend. De herkenbaarheid over de verschillende discussies met een man zorgt voor hilarische taferelen. Wanneer je binnen de doelgroep valt is de voorstelling zeker een aanrader, wanneer je erbuiten valt kan de show een tegenvaller zijn, Het is eenmaal op een bepaalde groep gericht.

De voorstelling is te belonen met 3 sterren