Categorie: Sprookje

Into the Woods

Into the Woods

Op maandag 20 februari 2017 was het een sprookjesachtige avond in het oude Luxor theater te Rotterdam. De musical Into the Woods ging hier namelijk in première. De internationale musical van Stephen Sondheim heeft al meerdere awards op zijn naam staan en is ook al verschillende keren in Nederland opgevoerd. Dit jaar wordt de Sondheim-productie, onder leiding van Esther Maas, opnieuw gespeeld met een enorm orkest en een ontzettend sterke cast.

Het verhaal van deze musical gaat als volgt: een bakker en zijn vrouw zijn vervloekt door een heks en kunnen daardoor geen kinderen meer krijgen. Om deze vloek te verbreken moeten zij in het bos verschillende voorwerpen vinden en dan zal de vloek uiteindelijk verheven worden. Door middel van deze voorwerpen komen verschillende sprookjes aanbod in het verhaal. De voorwerpen die gevonden moeten worden zijn: een rood kapje (roodkapje), een koe zo wit als melk (Sjaak en de bonenstaak), een pluk haar zo geel als maïs (Rapunzel) en een glazen muiltje (assepoester). Daarnaast komen er ook andere sprookjesachtige figuren in het verhaal voor, zoals: prinsen, een reus, een wolf, opoe, stiefmoeder en stiefzussen en een verteller. De musical heeft uiteraard ook een moraal, zoals ieder sprookje. De moraal is dat men goed moet nadenken over hun wensen, want ze kunnen nog wel eens ‘vervloekt’ worden.

Ondanks dat de verstaanbaarheid niet altijd honderd procent is, is de cast ijzer sterk. Iedereen is goed op elkaar ingespeeld en weten hun rol op een unieke manier op te voeren. De cast bestaat o.a. uit Lone van Roosendaal, Wart Kamps (Bakker en zijn vrouw), Guido Spek (Sjaak), Brigitte Heitzer (Assepoester), Paul Groot (Wolf en Prins), René van Kooten (Prins), Laus Steenbeeke (verteller) en Elise Schaap (Roodkapje).

Humor ontbreekt zeker niet in deze musical. De karakters uit de sprookjes worden op een eigenaardige en unieke manier weg gezet. Zo doet Elise Schaap een lachwekkende vertolking van Roodkapje, die lekker mee hakt op de muziek. Ook Wart zet een geweldige prestatie neer als bakker. Niet alleen deze twee castleden doen het voortreffelijk, maar ook de anderen maken het publiek aan het lachen. Naast de castleden staat ook het orkest op het toneel en dit oogt soms redelijk druk, maar het maakt de musical wel helemaal compleet.

De musical Into the Woods zal tot en met 13 mei in verschillende Nederlandse theaters te zien zijn.

De musical verdient drie sterren

De Gelaarsde Kat

De Gelaarsde Kat

De gelaarsde kat brengt het verhaal van molenaarszoon Bas en Prinses Tessa, na het overlijden van vader erfen Bas’s broers de molen en het geld. Bas zelf erft alleen de kat van het gezin. Wanneer hij mede door zijn kattenallergie besluit de kat weg te doen komt uit dat het niet zomaar een normale kat is… Het is een pratende kat.

Marcel Visscher vertolkt in dit pracht plaatje de rol van De gelaarsde Kat. Hij doet dit in één woord geweldig. Wat een talent, gevoel en stemgeluid heeft hij. Marcel weet dit als kat perfect over te brengen aan het publiek en past prima thuis in het grote katten ensemble. Molenaarszoon Bas wordt gespeeld door Soy Kroon, die we kennen uit onder andere Oorlogswinter de musical en recentelijk nog door zijn rol in de serie Nieuwe tijden. Hij speelt overtuigend en gaat zelfs zonder schaamte uit de kleren op toneel. De verblijde reactie uit de zaal zegt genoeg. Soy zit prima op zijn plaats.

Dan de dame in het gezelschap, Vajèn van den Bosch. Bekend door Spangas en Grease, zij kruipt in de huid van Prinses Tessa. Een beetje een opstandig type die alle traditionele regels van haar vader aan haar laars lapt en vooral doet waar zij zelf zin in heeft. Vajèn heeft een geweldige stem en laat dit ook meermaals horen. De reacties van het publiek zijn dan ook lovend. Daarnaast is ook haar spel heerlijk en rustgevend om naar te kijken. Haar vader in het stuk Koning Christiaan van den eersten wordt gespeeld door Dick Cohen. Die het druk heeft deze productie, hij vertolkt drie van de rollen. Hij zet zijn rol neer als een beetje een gekke koning, dit natuurlijk tot grote hilariteit van met name de kinderen in de zaal. Ook een van zijn andere twee rollen wordt met enige lach door de zaal ontvangen.

Het gebruik van de zaal staat sowieso hoog in het vaandel in deze productie. Meermaals lopen castleden door de zaal heen met hier en daar af en toe een verassende opkomst. Interactie met het publiek is er volop.

De muziek is natuurlijk een belangrijke stempel in deze voorstelling. Het is vrolijk, herkenbaar en past echt bij het échte Efteling gevoel, het gaat namelijk de eerst komende tijd niet meer uit je hoofd. Ook de thematische muziek en geluidseffecten bij binnenkomst zorgen echt voor een theatraal magisch gevoel. Hier heeft componist René Merkelbach in samenwerking met de regisseur een goede snaar geraakt.
 

Kortom, De gelaarsde kat is een vrolijke, gezellige, fijne en toch ook wel een beetje sprookjesachtige Efteling productie.

Beauty and the Beast

Beauty and The Beast

Beauty and the beast is een van de meest klassieke sprookjes en ik denk dat iedereen er wel een herinnering aan heeft. Zo herinner ik me een pop-up sprookjesboek wat ik zo vaak heb gelezen en bekeken dat er letterlijk pagina’s uit vielen. Echter de versie die nu in het prachtige Circus theater te Scheveningen staat herinnerde ik me niet. Het waren subtiele veranderingen die het verhaal iets meer pit gaven, echter misschien kennen jullie het verhaal wel op deze manier.

Het begint met Belle op een plein en het eerste wat me opviel was hoe prachtig Anouk Maas gecast is. Ze is een prachtige en eigenlijk perfecte Belle. Daarnaast zie je Freek Bartels, echter ik had de laatste vijf minuten van de show pas door dat het Freek Bartels was. Dit bedoel ik als compliment overigens, hij was voor mij gewoon Gaston, een ongelooflijk irritante, zelfingenome, arrogante klootzak. Als je mij kan laten vergeten te kijken naar wie je werkelijk bent als acteur, dan doe je het goed.

Ook het decor was prachtig gemaakt, werkelijk sprookjesachtig. Alle mooie kleuren, het schattige huisje wat me deed denken dat de zeven dwergen er elk moment uit konden komen, en dan die prachtige wensput! Ook het huis van de beest was super goed gedaan, lichtelijk creepy, maar magisch. Overigens was het “altaar” van het beest waar de roos geplaatst stond het meest magisch, onder andere door de rook. Waar het decor ophield begonnen de kostuums. Lumière, ik bedoel wow, de pruik, de brandende kaarsen, het gouden jasje, wow. Ook de jurken van Belle waren super mooi gemakt, de glitters zijn de droom van elk klein meisje wat ervan droomt prinses te worden. Ook Gaston, zijn vrouwelijke bewonderaars, zijn compagnon, Belle’s vader en de inwoners van het dorpje zagen er tip top uit. Maar de inwoners van het huis van de Beest en het Beest zelf waren de kers op de taart. La commedia, Lumière, mevrouw Pot, Jakopje, Maurice, ik weet niet wie deze kostuums maakt maar echt respect. Ik ben dan gelijk benieuwd hoeveel uren er besteed zijn aan de kostuums. Alle details waren tot in de puntjes verzorgd.

Ik ben werkelijk verliefd maar tegelijkertijd ook bang voor Lumière. Hij is fantastisch, vooral met het nummer “Kom er in”. Dat is mijn all time favourite nummer uit de show en ook met deze uitvoering werd mijn hart weer gevuld met blijdschap. En dan zijn relatie met Babette de plumeau, FAN-TAS-TISCH. Het is echt lachen, gieren, brullen met die twee. Lichtelijk seksistisch, maar oh zo geweldig en super goed gespeeld.

Nou ben ik na “The sound of music” best fan van Anouk Maas en ze is een plaatje van een Belle, ook aan het acteertalent zal het niet liggen, maar als je haar ziet naast La Commedia (Saskia Schäfer), Lumière (Tony Neef), Gaston (Freek Bartels) en met name Het Beest (Edwin Jonkers) dan wordt ze, met name op het gebied van zang, compleet weggeblazen. Het is niet dat ze niet haar best doet of dat ze geen mooie stem heeft, echter het is geen musical stem. Als je dan in een klassieke en echte musical staat tussen een cast gevuld met prachtige, rijke, musical stemmen dan val je weg. Vooral als je kijkt naar Edwin Jonkers,waar ik bij Dreamgirls al door zat te fangirlen, die staat daar, die heeft niet een een microfoon nog om het hele theater te hullen in zijn prachtige stemgeluid. Hij was zo goed, zo sterk dat ik geen oog meer had voor Anouk. Echt Chapeau voor Edwin want hij heeft het fantastisch gedaan. Hij was niet mijn directe keuze geweest om het beest te spelen, maar wat een beest van een toneelspeler. Heerlijke vent, heerlijke stem, heerlijk beest.

Ik wil ook mijn complimenten geven aan onze heerlijke Gaston, Freek Bartels. Ik heb werkelijk waar half kotsend in de zaal gezeten elke keer als er iets uit zijn mond kwam of hij zo nodig zijn spieren weer moest laten zien. Het was zo ongelooflijk arrogant, heerlijk! Hij heeft de rol van Gaston perfect tot vertoning gebracht. Gaston, alles wat geen enkele vrouw wil, maar daar denkt hij zelf toch anders over.

Ook wilde ik even vermelden dat de papa van Belle echt een schatje is.

Het is een prachtig, klassiek en magisch sprookje met een sterrencast. Je zult zelden zoveel vermaarde, en toch zeer verschillende acteurs verzameld zien op een podium. Met prachtig verzorgde kostuums en een kunstwerk van een decor. Ga genieten bij Lumière. Ga kotsen bij Gaston. Wordt langzaamaan verliefd op het beest. Ga Jakopje adoreren. Echt, ga lekker genieten van dit klassieke sprookje. Ga met iedereen waar je aan kan denken en voel je voor even weer dat kind wat er van droomde koninklijk te zijn. Laat je betoveren door dit sprookje over liefde, vriendschap, loyaliteit, hoop en de puurheid van een eerlijk hart. Ik raad deze rit naar sprookjeswereld zeker aan.

4,5 sterren

Sneeuwwitje

Sneeuwwitje

‘Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is het mooiste van het land?” Wie kent deze eeuwenoude zin nou uit Sneeuwwitje niet?

Deze zin is al honderden, misschien zelfs duizenden keren gebruikt in boeken en films. Dit is een van die zinnen die je je hele leven bij zal blijven. Welk kind groeit er nou niet met sprookjes op? Zelfs nu nog is het sprookje populair bij jong en oud, er worden nog steeds films over gemaakt denk bijvoorbeeld aan Snow White and the Huntsman of Mirror Mirror. En nu is het sprookje terug als een musical in Nederland. En wij van Evenement fotografie De Wit hadden het voorrecht om bij de première aanwezig te mogen zijn.  Het theater in Bussum was feestelijk versiert met posters en ballonnen. We kwamen binnen over de rode loper in een gezellig theater, een shout out voor de gekostumeerde man bij de deur die iedereen vrolijk welkom heette en na afloop ook weer gedag zei. Er waren heerlijke hapjes, hartig en zoet, om in het verhaal te komen stonden er onder andere kleine marsepeinen appels op de tafels. Ook waren er lachspiegels en een souvenirshop aanwezig. Al snel vulde het theater zich met kinderen in prachtige jurkjes en pakjes. Al deze kinderen konden deelnemen aan een verkleedwedstrijd. 

Toen we de zaal mochten betreden kwamen we terecht in een knusse zaal, perfect voor een familie voorstelling. Overal door de zaal liepen mensen rond in middeleeuwse kledij om je te helpen de op je kaartje aangegeven plaats te vinden. Net voor het begin van de show zorgden dezelfde mensen ervoor dat de hele zaal ging klappen, alle kinderen deden vrolijk mee. Een ander leuk detail was dat ze alle kinderen lichtgevende sticks hadden gegeven om mee te zwaaien. Het werd een erg feestelijk en vrolijk geheel met al die van kleur verwisselende stokken die door de onbelichte lucht zwaaiden.

Het is niet het “klassieke” sprookje zoals we dat van bijvoorbeeld Disney kennen. Er zitten verscheidene verschillen in, (SPOILER ALERT) zo is de boosdoener niet de stiefmoeder maar een met schoonheid geobsedeerde tante, er zijn geen zeven maar twee dwergen want de andere vijf zijn op vakantie en Sneeuwwitje word niet verliefd op een prins maar op de jager die nooit is opgedragen om haar te vermoorden. Bovendien word Sneeuwwitje wel weggestuurd, maar de koningin wil liever zelf knapper worden door een drankje dan Sneeuwwitje vermoorden. 
Ik kan het erg appreciëren dat ze de moeite hebben genomen om niet gewoon het klassieke verhaal te kopiëren maar er een eigen twist aan te geven. Een van de leukste twists vond ik de spiegel, in het klassieke sprookje is dit een man, maar in deze versie is het een vrouw. Op een gegeven moment komt de persoon in de spiegel, uit de spiegel. Het gevolg is een liedje, wat een stem! Kippenvel gleed als een ijsklontje over mijn hele lijf. Om het verhaal duidelijk te maken was de jager ook de verteller. Hij gaf korte informatie over wat er ging volgen en wat de situatie was. Een ander handig hulpmiddel om alles duidelijk te maken was het draaiende decor. Aan de ene kant vond je de kamer van de koningin met de magische spiegel, en aan de andere kant het huisje van de dwergen. 

Je vind ook een moraal in het sprookje: hoe erg je ook je best doet, hoe knap je ook bent, uiteindelijk zal iedereen zien hoe je van binnen echt bent. Het gaat niet om hoe je eruit ziet, maar dat je een goed persoon bent. 

Ik wil de casting director ook even in het zonnetje zetten. Het was een bijna perfecte cast, het klopte gewoon. De chemie tussen de koning, een erg grappige man die elke keer weer alle blije kinderlachjes opwekte, en de fierce koningin. Toen de koningin het uiterlijk had gekregen dat haar volgens haar innerlijk toe behoorde waren er kinderen in de zaal die oprecht bang waren, complimenten! De koning was een verhaal apart, hij was goudeerlijk en zei werkelijk alles wat in hem opkwam. De rol werd met zoveel overgave en energie gespeeld dat die de kinderen zo om zijn pink had gewikkeld, elke keer weer maakte hij ze aan het lachen. De twee dwergen, toch knap dat je zolang op je knieën kunt lopen en er zo’n feestelijk geheel van maakt. Het personeel van de koningin wat pasten die stemmen goed bij elkaar! Ook de jager was een goede keus. Het was prachtig om te zien hoe goed de acteurs op elkaar waren ingespeeld, ze reageerde vol actie en inlevingsvermogen. 

Mijn enige kritische noot ligt bij Sneeuwwitje. Don’t get me wrong, ze was goed, maar ik had het leuker gevonden als ze had gedurfd haar eigen twist aan sneeuwwitje te geven in plaats van het imiteren van de stem die Disney aan het karakter heeft gegeven. Meid je hebt een prachtige stem, laat hem horen! Het is totaal overbodig om de vibrerende stem van het Disney karakter na te bootsen. Het andere en laatste puntje van kritiek is het ontbreken van het nummer heigh ho, het dwergen nummer. Dit nummer was in deze variant verandert en ervaar ik toch al enigszins teleurstellend omdat dat voor de meeste mensen het eerste nummer is waar ze aan denken bij Sneeuwwitje. 

Kortom het is een giftig goede twist van een all-time-classic. Een interactieve voorstelling, van klappen tot samen met Sneeuwwitje en de dwergen hoofd-schouders-knie-en-teen dansen, die gegarandeerd een lach op het gezicht van uw kind brengt. Het is een familie voorstelling die zeker een bezoekje waard is, mits uw kinderen van sprookjes houden. Het is een goed verhaal gespeeld door acteurs die oprecht geloven in wat ze doen en die overtuiging overbrengen aan het publiek. Ook de zang zal u versteld doen staan dor het zeer hoge niveau. Ik durf er een giftige appel op in te nemen dat uw kinderen van deze musical zullen genieten. Het is uw tijd en geld zeker waard. Ik ging met een lach op mijn gezicht naar huis. 

Daarom geef ik deze gezellige familiemusical Sneeuwwitje: 4 Sterren